linyaungchi

ပဲ့တင္သံ

တမ်က္ႏွာဝတၳဳတို

ေပးစာျပန္စာ

ကဗ်ာ

ရႊင္ျပံဳးဖြယ္

ေဗဒင္ႏွင့္ကံၾကမၼာ

ကာတြန္း

ေဖ်ာ္ေျဖေရး

ေရႊ စာမ်က္ႏွာမ်ား

ေရႊ ဘေလာ့ဂ္မ်ား

ဆက္သြယ္ရန္

lin.yaungchi@yahoo.com

ျမင္းျခံေထာင္မွ ႏွစ္ပြင့္ဆိုင္ ေဆြးေႏြးပြဲ

၁၉၉၇ ခုႏွစ္ စက္တင္ဘာလထဲတြင္ အင္းစိန္ေထာင္မွ ျမင္းျခံေထာင္သို႔ ေျပာင္းပို႔ျခင္းခံရသည္။ ျမင္းျခံေထာင္၏ တုိက္ခန္းမ်ား ထဲတြင္ ေနၾကရသည္။ ကြ်န္ေတာ္ႏွင့္အတူ အက်ဥ္းသား ၂ ေယာက္သည္ တခန္းလွ်င္ တေယာက္က် ေနရပါသည္။ ရိုက္ႏွက္ ပံုစံေပးျခင္းခံရျပီး တေန႔လွ်င္ ၁၅ မီးနစ္မွ် ေရခ်ဳိးဆင္းခ်ိန္မွအပ ၁၅ ေပ ၈ ေပ အခန္းထဲတြင္ပင္ ေနၾကရပါသည္။ ေရခ်ဳိးလွ်င္လည္း လၻက္ရည္ပန္းကန္သာသာ ခြက္ျဖင့္ ၁၀ ခြက္ ၁၂ ခြက္ မွ် ခ်ဳိးရသည္။ ေရခ်ဳိးရန္ ေရကန္ကိုသြားတဲ့အခါမွာ ေဘးဘယ္ညာ မၾကည့္ရပဲ ပံုစံအေနအထား ေခါင္းငံုျပီး သြားရျပီး ထမင္းလည္း အဝမေၾကြးပဲ အလြန္ညွင္းပန္းႏွိပ္စက္ေနသည့္ ကာလပင္ ျဖစ္ပါသည္။

တလလွ်င္ တၾကိမ္၊ ႏွစ္ၾကိမ္ေလာက္ အခန္းေျပာင္းေရႊ ့ျပီးေနၾကရစဥ္၊ ကြ်န္ေတာ္က တိုက္ခန္းအမွတ္ (၂) ကုိ ေရာက္ခဲ့ပါသည္။ တိုက္ခန္းအားလံုး လွ်ပ္စစ္မီးလံုးဝ မရွိပါ။ ညဘက္မွာ သံတိုင္တံခါးမၾကီးမွ လေရာင္၊ ၾကည္ေရာင္ကိုသာ အားထားေနၾကရပါသည္။ မွတ္မွတ္ရရ ၁၉၉၇ ခုႏွစ္ ဒီဇင္ဘာလ ၂၅ ရက္ တိုက္ခန္းအမွတ္ (၂) အတြင္း မုန္ဝါးဝါး လေရာင္ ေအာက္တြင္ ကြ်န္ေတာ္တေယာက္တည္း ႏွီးၾကမ္းဖ်ာေလးေပၚတြင္ အိပ္ရန္ပက္လက္ အေနအထားလဲေလ်ာင္းေနပါသည္။

ည ၁၀ နာရီ သံေခ်ာင္းေခါက္သံၾကားရပါသည္။ ကြ်န္ေတာ္ အိပ္ငိုက္လာစဥ္… ကြ်န္ေတာ့္ ေျခရင္းဘက္မွ လူတေယာက္ ညည္းညဴ သံကို ျပတ္သားစြာ ၾကားလိုက္ရပါသည္။ ကြ်န္ေတာ္လည္း ေခါင္းနဘန္းၾကီး သြားပါသည္။ ညီးသံက ျပတ္သားသထက္ ျပတ္သားလာပါသည္။ ကြ်န္ေတာ္လည္း ခုိ တေကာင္ ညည္းသံမ်ား ျဖစ္မလားဆိုျပီး အသံလာရာဘက္ကို ေၾကာက္ေၾကာက္ႏွင့္ပင္ ထသြားလိုက္ပါသည္။ အခန္း ေထာင့္ ဂံဖလားထားတဲ့ေနရာကို ေရာက္ေတာ့ ညည္းသံၾကီး ေပ်ာက္သြားပါသည္။ ခုိ ညည္းသံႏွင့္ လူ ညည္းသံမွာလည္း ကြာျခား ပါသည္။ ျပီးေတာ့ အခုအသံက ကြ်န္ေတာ့္အနားကပ္ျပီး ညီးေနသည့္ အသံျဖစ္ပါသည္။

ကြ်န္ေတာ္လည္း ေၾကာက္ေၾကာက္ႏွင့္ ျပန္ျပီး အိပ္လိုက္ပါသည္။ ရသမွ် ဂါထာ၊ မႏၱန္ေတြကို ေၾကာက္ေၾကာက္ႏွင့္ ရြတ္ဖတ္ေနပါသည္။ ေခြ်းလည္းျပန္ေနပါသည္။ မၾကာမီ ကြ်န္ေတာ့္အနားကို ကပ္ျပီး ညည္းသံေပၚလာျပန္ပါသည္။ ကြ်န္ေတာ္၏ အေၾကာက္တရားသည္ အလြန္ျမင့္တက္လာသည္။ တာဝန္က် ဝန္ထမ္းကို ေအာ္ေခၚရမလားလို႔ ေတြးလိုက္သည္။ ေၾကာက္ျခင္းရဲ့ အဆံုး၌ ဆံုးျဖတ္ခ်က္ တခု က်လိုက္သည္။ ညည္းသံေပးေနသူႏွင့္ တရားဝင္ (table talk) ၂ ပြင့္ဆိုင္ ေဆြးေႏြးရန္ ျဖစ္သည္။

ေဆြးေႏြးပြဲ စားပြဲဝိုင္းသို႔ အထူးဖိတ္ေခၚရန္မလိုပါ။ ကြ်န္ေတာ္ကပင္ စတင္ေဆြးေႏြးလိုက္သည္။

“ မင္းဘယ္သူလဲ ငါမသိဘူး။ ဒါေပမယ့္ မကြ်တ္မလြတ္ေသးတဲ့ ငါလို စစ္အစိုးရရဲ့ အက်ဥ္းသား တေယာက္ေတာ့ ျဖစ္မွာေပါ့။ ”

ညည္းသံၾကီးေပ်ာက္သြားသည္၊ ေဆြးေႏြးပြဲ ျဖစ္ေနသည့္ အလားအလာရွိသည္ဟု ယူဆမိပါသည္။ ကြ်န္ေတာ္ကပင္ ဆက္၍ ေဆြးေႏြးေနပါသည္။

“ မင္းရဲ့ ညီးညဴသံဟာ ငါ့ကို ေျခာက္လွန္႔ေနတာလား၊ မိတ္ေဆြဖြဲ႔ေနတာလားဆိုတာလည္း ငါမသိဘူး။ ဒါေပမယ့္ မင္းအသံကို ၾကားေနရတဲ့ ငါ့အတြက္ေတာ့ လံုးဝမေကာင္းဘူး။ မင္းက ေျခာက္လွန္႔ေနတယ္ဆိုရင္လည္း ငါက ေၾကာက္ျပီး ဘယ္ကုိထြက္ေျပးလို႔ ရမလဲ။ ဒို႔ေတြက သံတိုင္ပိတ္ အခန္းထဲက ဘဝတူ အက်ဥ္းသားေတြေလ။ ငါ အိပ္ခ်င္ေနျပီကြာ၊ အေႏွာက္အယွက္ မေပးပါနဲ႔။ မင္းကို ငါေပးႏိုင္တာကေတာ့ မင္းတေယာက္ အက်ဥ္းသားဘဝကေရာ မကြ်တ္မလြတ္တဲ့ ဘဝကပါ လြတ္ေျမာက္ပါေစဆိုတဲ့ ဆုေတာင္းနဲ႔ ေမတၱာပို႔ ေပးလိုက္တာပါပဲ။ မင္းလြတ္ေျမာက္ပါေစ……… ”

ေထာင္တြင္းႏွစ္ပြင့္ဆိုင္ ေဆြးေႏြးပြဲ ေအာင္ျမင္သြားပါျပီ။ အဲဒီေန႔က စျပီး ညည္းသံၾကီး ေပ်ာက္သြားပါသည္။ ကြ်န္ေတာ္လည္း ၾကက္သီးထျခင္း၊ ေၾကာက္ျခင္းမ်ား မရွိဘဲ ေကာင္းမြန္စြာ အိပ္စက္ရပါေတာ့သည္။

ေဆြးေႏြးပြဲဆိုတာ ဘဝတူျခင္းမွ ေအာင္ျမင္ေၾကာင္း သေဘာေပါက္မိပါသည္။

အက်ဥ္သား အမွတ္ (၆၈၆)

**ယခင္ဝတၳဳတိုမ်ားသို႔**

Suggestions & Comments: linyaungchi